Communicatie is een van de belangrijkste dingen in een samengesteld gezin

Voor ouders

Communicatie is een van de belangrijkste dingen in een samengesteld gezin. Als kind moet je je gehoord voelen en is het heel fijn als je alles kunt zeggen tegen je biologische c.q. stiefouder. Soms wringen we ons in allerlei bochten om maar te moeten voldoen aan het ideale beeld van stiefouder, stiefkind. Laten we het anders noemen, bonusouder en bonuskind. Het woord “stief” schept gelijk iets negatiefs als je het uitspreekt.

Waar we ons vaak in vergissen is, dat we bonuskinderen en biologische kinderen op één lijn willen hebben. We willen dezelfde gevoelens voor hen hebben, we willen ze hetzelfde behandelen. Soms willen we het ideale gezinnetje weer hebben. Ten eerste omdat we vaak niet de pijn willen voelen van de scheiding, van het overlijden/verlies van onze partner. Ten tweede omdat we voelen dat we gefaald hebben als ouder in geval van scheiding. Het is ons niet gelukt om het gezin bij elkaar te houden. Daarom streven we vaak naar het ideaalplaatje van een “nieuw gezin”.

Niets is minder waar. We kunnen nog zo hard ons best doen om aan dit nieuwe ideaalplaatje te voldoen, maar dat gaat niet lukken. De band tussen biologische ouder(s) en bonuskind(eren) zal nooit op hetzelfde level komen als de band tussen biologische ouder en biologische kind(eren). Je wilt het wel, maar het gaat gewoon niet, omdat er geen bloedband is. Een feit is, dat we dit moeten accepteren. We kunnen nl. niet de plek van de biologische ouder innemen als bonusouder, die is gewoonweg niet te vervangen.

Ook de gevoelens voor je bonuskind(eren) zullen nooit hetzelfde zijn als voor je biologische kind(eren). Je kunt zeker van iemand houden en je liefde tonen, maar diep van binnen zal het gevoel toch anders zijn. Bij je biokind gaan veel dingen vanzelfsprekend, hoef je als ouder vaak niet na te denken hoe je iets zal gaan zeggen. Bij bonuskinderen ben je veel meer aan het afwegen hoe je dingen gaat zeggen, want stel je voor, dat je bonuskind boos op je is of teleurgesteld? Je wilt toch aardig gevonden worden en gewaardeerd, want je doet toch zo je best?

 

Al met al kost het ten eerste heel veel energie en wanneer we gaan accepteren, dat we niet meer aan dat ideaalbeeld hoeven te voldoen en dat onze gevoelens goed zijn zoals ze zijn bij je biokind(eren), en dat ze er ook mogen zijn, dan komt er meer ruimte en vrijheid en zit er niet meer zo’n druk op.

Kinderen hoeven zich dan tevens minder snel afgewezen te voelen door hun bonusouder. Het is nl. een natuurlijk proces en als we dat proberen te accepteren, zullen de rollen in het samengestelde gezin soepeler verlopen. Bovenstaande geldt natuurlijk ook vanuit het kind ten opzichte van zijn bonusouder.

Desalniettemin blijft de communicatie hierover zeer belangrijk! Een open communicatie, zonder verwijten, waarin geluisterd word naar elkaar, waarin een ieder met respect wordt behandeld en waarin je probeert elkaar te begrijpen. Vertrouwen hebben in ieder zijn beste bedoelingen.