Zoeken
  • gelukinjekind

Ik mis ješŸ’–

Op 5 januari 2020 is de dag dat mijn biologische vader 88 jaar zou zijn geworden. Helaas is hij in februari 2000 overleden, maar toch heb ik het gevoel dat hij nog steeds bij me is. Op 12 jarige leeftijd hoorde ik pas over mijn biologische vader, daarvoor wist ik absoluut niet dat degene die mij opvoedde niet mijn echte vader was. Aangezien deze overleed toen ik 15 was, ben ik altijd op zoek geweest naar een vaderfiguur. Het is een lange zoektocht geweest. Ik miste altijd een stukje van mezelf en herkende dat niet bij de rest van de gezinsleden. Ook nieuwsgierigheid speelde een grote rol. Hoe zag hij eruit, leek ik op hem, zou ik een klik met hem hebben, hoe zou zijn karakter zijn, etc?


Toen ik 18 was heb ik de stoute schoenen aangetrokken en kontakt met hem gezocht. Wat een mooi bijzonder moment was dat toen ik kennis met hem maakte, het was alsof ik hem al jaren kende. En we hadden zowaar een klik. Helaas werd na een korte periode door verschillende oorzaken het kontakt verbroken. Daar had ik heel veel moeite mee. Ik was nog steeds aan het zoeken naar dat stuk van mezelf, dat ik gewoon niet kon vinden. Ik had erkenning nodig, vergelijkingsmateriaal, gewoon een vaderfiguur.


Wekelijks volgde ik het progamma Spoorloos en zat ik met dikke tranen op de bank. Zo herkenbaar! Al die verhalen, die me zo diep raakte. Tevens was ik ook best koppig om nog een keer kontakt te zoeken, want vanuit het kind zijn, voelde ik me afgewezen en dacht ik: als je mij zo graag wilt zien, bel je mij maar, waarom moet een kind achter zijn vader aanlopen?


Jaren gingen voorbij totdat ik 35 was en van plan was naar Zeeland te verhuizen. Het gevoel van niet compleet te zijn, bleef aan me knagen en ik dacht: nog een poging voordat het straks te laat is. Oh wat was ik blij dat ik hem in de armen kon sluiten na zoveel jaren. Hier had ik zo naar verlangd! Het kontakt werd intenser en alle puzzelstukjes vielen op zijn plek, ik herkende eigenschappen van mezelf in hem en ik voelde me steeds completer worden. Mijn grootste wens ging in vervulling toen hij aanwezig kon zijn op mijn bruiloft šŸ™ Voordat ik ging trouwen wilde hij mij nog erkennen als vader, maar dit was niet mogelijk omdat ik al geadopteerd was door mijn stiefvader. Alhoewel ik nooit een DNA test had gedaan en ik niet wettelijk zijn dochter was, voelde het voor mij gewoon goed.


Een half jaar na mijn huwelijk kregen we een telefoontje dat hij een hartstilstand had gekregen. Hij was gereanimeerd en kwam in het ziekenhuis terecht, waar hij na een paar dagen overleed. Ik weet nog dat ik hem opzocht en zijn vrouw de dekens van zijn voeten haalde. Dit moment staat in mijn geheugen gegrift. Alsof het zo moest zijn in het einde van zijn levenā€¦. Ik keek naar zijn voeten en dacht: dat zijn mijn voeten! Alhoewel ik nergens aan twijfelde of hij wel echt mijn vader zou zijn, was dit het moment van totale herkenning. Het was een korte, maar krachtige periode, waarin ik mijn echte vader heb mogen leren kennen, waar ik zeer dankbaar voor ben. Ik mis hem nog elke dag šŸ¤Æ


Kinderen mogen dan ook het kontakt met hun biologische ouder niet ontnomen worden, het blijft altijd een stukje van henā€¦..

22 keer bekeken